قانون:

رسم و قاعده و روش را قانون مي گويند. قانون به دو قسمت تقسيم مي شود: قانون اساسي و قانون عادي

قانون اساسي:

مجموعه قواعدي است که تشکيلات سياسي کشور حدود قدرت انها و تقسيم قدرت ميان انها و اصول حقوق افراد ملت و رابطه کلي دولت و مردم است.

قوانين عادي:

قاعده اي است که مقامات صلاحيت دار وضع و ابلاغ مي کنند.

تصويب نامه :

 سندي است رسمي که هيات وزيران به حکم قانون و طبق مسئوليتي که در اداره عمومي کشور دارند اتخاذ مي کنند.

اساسنامه :

سندي است رسمي که هدف ، اصول، ارکان، شرايط اعضا و طرز کار سازمان را معين مي سازد.

آيين نامه :

همانند قانون و تصويب نامه يک دستور عام و کلي است که مراجع صلاحيت دار در مورد موضوعات معين صادر ميکنند. که ايجاد حق و تکليف مي کند. و اجراي ان براي مقامات ادراي، آموزشي و مردم امري الزامي است مگر انکه بر خلاف قوانين باشد.

بخشنامه:

حکم يا دستوري است که از طرف وزارت خانه ها يا موسسات در نسخه هاي متعدد نوشته و به شعبات و کارمندان ابلاغ مي شود که شامل مقررات و دستورهايي است که از طرف مقامات بالاتر به مقامات زير دست بر اساس سلسه مراتب اداري صادر مي شود.

دستورالعمل:

شيوه و روش انجام دادن کاري و يا استفاده از چيزي است.